Żółte ida na księży. Jeden wlasnie wizytuje.

Cohen, notabene Żyd na chrzescijanstwo nawocony, (Panu Wierzejewskiemu ku pamięci, w razie czego jakby Cohen w niełaski popadł w LPR) byl czlonkiem sekty nudystów, wiec ma spora praktyke.

Im wiecej czytalem o nim, tym bardziej zadawalem sobie jedno pytanie:

Co ten koles robil w polskim Sejmie???

Dochodze do wniosku ze w LPR jest wielu posłów których ktos wreszcie powinien przytulic ...

Nie rozumiem dlaczego prezentujesz takie zle podejscie do tego autora. Ksiazka ta pomogla mi jak i wielu innym ludziom na stale wyjsc z bycia homo. Homo nikt sie nie rodzi, nie ma 100% dowodow na istnienie genow odpowiedzialnych za taki stan.

Ta ksiazka otworzyla mi oczy na pewne wydarzenia z mojego dziecinstwa/okresu dojrzewania. Pewne zranienia homoemocjonalne ktorych doznalem - nieobecny ojciec (nikt nie mial czasu nauczyc mnie gry w pilke), zbyt troskliwa matka (bylem jej misiem przytulanka, zabierala mnie po kolezankach jak bylem maly), niezadowolenie z wygladu ciala -> uciekanie od chlopakow w szkole poprzez zwolnienia z wf itd.
To wszystko sprawilo ze mialem pociag tylko do specifycznych cech meskich - zawsze podobali mi sie tylko chlopacy w wieku 18-20 lat, specyficzny wyglad, ubrania itd.

W wieku 23 lat, po kilku zwiazkach, byciu otwartym gejem bo uleglem propagadzie (pomyslalem ze musze siebie zaakceptowac i z tym zyc), okolo 50 kontaktach z chlopakami (sauny, kluby) glos w moim wnetrzu byl coraz glosniejszy, niewiadomo skad ciagle depresje, ten kolorowy swiat klubow stal sie jakis szary. Nie moglem znalezc tego czego szukalem.

Po przeczytaniu ksizki A Cohena, zaczela sie moja 2 roczna praca nad soba. Odnowilem kontakt z ojcem, zaczelem chodzic na silownie (duzo przypakowalem) mam takie cialo jakie zazroscilem innym chlopaka, poprosilem na internecie kogos z wolnym czasem o pomoc w nadrobieniu zaleglosci w pilke -> przez to nawiazalem zdrowe przyjaznie z innymi hetero (wielu z nich naprawde mi sie podobalo) ale czym wiecej z nimi przebywalem tym wiecej to wygasalo a rodzila sie normalna meska przyjazn, zrozumialem ze jestem taki sam jak oni, ze nie ma nic nadzwyczajnego/pociagajacego seksualnie w facetach i w tym momencie zaczely sie heteroseksualne uczucia.

Najwazniejsze jest to ze w koncu czuje sie soba, to jest dokladnie powrot do domu. Patrze na zdjecia swoje jak mialem 4,5 lat i wkoncu czuje sie soba, tym kim bylem kiedys. Wkrotce po zaprzestaniu kontaktow homo, zniknely kompletnie z mojego zycia kompulsywne zachowania takie jak internetowe czaty, sprawdzanie wiadomosci 100 dziennie na portalach gejowskich, masturbacja i porno. Wolnosc ktora poczulem w tym momencie jest poprostu niedoopisania. Tak wiec bajki o oszukiwaniu samego siebie mozna sobie wsadzic w ... Bycie homo to oklamywanie samego siebie, uciszanie wewnetrznego glosu krzyczacego i wolajacego ze cos jest nie tak. Homo to tak naprawde szukanie utraconej meskosci w innym facecie. Oczywiscie nie udaje sie to dlatego zwiazki homo sa tak nietrwale, wszystko opiera sie na aktracyjnosci i seksie (partner musi nas zaspokajac dokladnie tak jak zadamy, jak cos szwankuje to dowidzenia), dlatego tez jest tak duza rotacja, sauny itd. Homo sie w tym dokladnie pogubili i ja zreszta sam tam bylem.

Dla kogo jest ta ksiazka/terepia? Dla ludzi szczerze chcacych zmiany. Dla kogos kto jeszcze nie jest zbyt zniewiescial i raczej po doswiadczeniach (bo sam mam juz swoje wnioski). Wazny jest tez rozwoj duchowy, taki prawdziwy - nie tylko na czas terapii, to tez otwiera oczy na pewne sprawy. Geje z reguly sa to kompletni ateisci - szkoda, bo teraz juz po wszystkim przechodza mi ciarki jak z boku na to dno patrze i kierunek w ktorym oni podorzaja.