Na blogu Wojtka Orlińskiego możemy ostatnio poczytać o trollach sieciowych, tj. o osobnikach odżywiających się zupą ze szarganych nerwów innych dyskutantów, istotach profesjonalnie zajmujących się doprowadzaniem innych internautów do białej gorączki.

Troll nie jest jednak stworzeniem tylko internetowym. Z pewnością wielu polityków IV RP (i wcześniejszych) spełnia większość kryteriów jakie należy zaliczyć aby móc zaklasyfikować się jako tłusty spasiony troll:

• zarzucają przynętę, specjalnie tak spreparowaną aby wywołać jak największe medialne reperkusje, są prawie wszędzie i prawie zawsze, a tam gdzie już byli przeważnie brzydko pachnie 
• charakteryzują się wytrenowaną i wystudiowaną odpornością na oczywistości świata codziennego, celowo naruszając wiarę w racjonalność homo sapiens
• odżywiają się negatywnymi emocjami jakie wzbudzają u innych, łapią wiatr w żagle paranoi wraz z każdym pojedynczym westchnieniem zrezygnowanego wyborcy

Zdecydowanie pierwszym trollem IV RP jest Roman Giertych.

Nikt tak jak on nie potraf przygotować prostej i nudnej bzdury tak aby w ognistych wywiadach i konferencjach prasowych zamieniła się ona w parujący stek urojeń i koszmarów, które śnią się potem wyborcom jeszcze długo później. Oceniam prywatnie, że każdy miłujący swobody obywatelskie Polak, będąc sam nieświadomie wystawionym na obcowanie z  trolltreściami Romana, będzie statystycznie żył krócej o 1,5 roku. Jedyną nadzieją na ratunek w takiej sytuacji jest prowadzenie pamiętnika, lub autoterapetycznego bloga, na którym można spuścić z siebie trochę powietrza, wentylując giertychowe toksyny, niczym na anonimowej grupie wsparcia dla ofiar przemocy.

Można myślę tymsamym powiedzieć, że Giertych przyczynia się do wzrostu polskiej blogosfery, oraz do rozwiązania problemu bomby emerytalnej.

Innym trollem politycznym, choć nie tak wyszukanym jak Roman, jest napewno Stefan Niesiołowski. Inteligentny i zawsze chętny do podzielenia się swoją zbędną opinią, czeka z uprzednio spreparowanym tekstem-pułapką na nieświadomych zagrożenia biernych oglądaczy telewizji. Ich kolektywny poziom ciśnienia tętniczego jest dla Stefana tym, czym dla złomiarza poranny utarg puszek z obszaru przeciętnego blokowiska.  

Pod kategorię trollingu podpadają również: osłanka Sobecka, Marek Jurek, Marian Piłka. Nie są to jednak trolle prawdziwe sensu stricte, ponieważ postacie te są w pełni sobą, ich kontrowersyjność nie jest planowana a wynika jedynie z tzw. wstydem nieograniczonej swobodnej ekspresjii własnej niestandardowej osobowości.

Do kategorii trolli nieudanych, sztucznych i żałosnych, takich które jak coś już robią to śmierdzą trollem na kilometr, zaliczyłbym napewno Rokitę ("Nicea albo śmierć!" to hasło na które większość polaków z nadzieją w głosie odpowiedziało "śmierć!" ale ich życzeniu ewidentnie nie stała się zadość).  

Ps. Na granicy trolla lokalizuje się także Robert Biedroń. Szczególnie ostatnia kampania "Co sie gapisz lesbo" jest tutaj przykładem trollowania, które być może przyniesie kiedyś jakiś pozytywny skutek, narazie jednak tylko powoduje szum.